U jednych pojawia się zachwyt, inni patrzą z odrazą, jeszcze inni współczują …
Rasa, która wzbudza tak skrajne emocje to PETERBALD, potocznie nazywana Sfinksem Petersburskim lub Peterboldem.
Te koty bezwłose zdobyły popularność w Sankt Petersburgu, stąd też nazwa. Mawia się, że:
„ … nic w życiu nie udało się bardziej Rosjanom niż mocna wódka, 
kot syberyjski, niebieski i Peterbald…”

Rasa powstała w 1994 roku, w wyniku eksperymentalnego krycia orientalnej kotki krótkowłosej o imieniu Radma von Jagerhov
(światowej Championki) z bezwłosym sfinksem dońskim (Don Sphynx) o imieniu Afinogen Mith.
Pierwsze dwa mioty stanowiły 4 kocięta: Mandarin, Muscat , Nezhenka  i Nokturn z Murino.
Te cztery koty są założycielami tej rasy ...

Wspaniała rasa kotów pochodząca z krzyżówek kotów syjamskich z kotami burmańskimi, co powoduje, że w różnym stopniu dziedziczą najlepsze cechy swoich przodków.

Dzięki eksperymentowi Skrzyżowania kotów syjamskich z kotami burmańskimi powstał interesujący kot o oczach w unikalnym kolorze rozjaśnionego turkusu (akwamaryn).
Koty tonkijskie pojawiły się na wystawach w 1965 r.
W Polsce oficjalnie pojawiły się dopiero w 1996 r.

Peterbald jest kotem, który nie ucieka w obliczu czegoś nieznanego. Wręcz przeciwnie. Każda nowa rzecz wzbudza w nim ogromną ciekawość. Zajrzy do zasysającej rury odkurzacza, chętnie dowie się kto wierci dziury w ścianie, czule przywita gości…

15 lat temu można było tylko pomarzyć o zwierzęciu, które łączyło by w sobie tę niezwykłą ciekawość,  łagodność, inteligencję, elegancję i  grację, bystrość spojrzenia i nieprzeciętną urodę. 

Nawet wśród ludzi trudno dopatrzyć się takiej kombinacji pięknych cech, a udało się to właśnie peterbaldom...

Pochodzenie

Norweski kot leśny od wieków pojawiał się w skandynawskich legendach jako duże zwierze, z długim, grubym ogonem. Zgodnie z mitologią nordycką, najpotężniejszy z bogów - Thor, nie miał na tyle siły, by go unieść, a Rydwan Freyi (bogini miłości i płodności) ciągnęły właśnie te silne koty. Chociaż powszechnie uważa się, że kot leśny pochodzi z Norwegii, możliwe jest, że Wikingowie w XIII wieku przywieźli kilka okazów z Azji Mniejszej do łowienia szczurów na statkach. W warunkach skandynawskich rozwinęło się grube, podwójnie izolowane i odporne na wodę futro kotów norweskich, zwiększyły się ich waga i wzrost. Około 1930 roku norwescy hodowcy rozpoczęli program selekcji, aby zachować tę rasę. Ostatecznie zastała uznana w roku 1972, a pierwszy klub jej hodowców pojawił się w 1975 r. Organizacja FIFe uznała norweskiego kota leśnego w roku 1976.